Święto Spotkania Pańskiego – 2 lutego (treść + nagrania)

Drugiego lutego Kościół prawosławny obchodzi jedno z 12 największych świąt cerkiewnych: święto Spotkania Pańskiego (cs. Sretenie Gospodnie), zwane także Wejściem Pana do Świątyni, rzadziej Ofiarowaniem Pańskim czy Matki Bożej Gromnicznej albo po prostu Gromnica/Gromnycia – to ostatnie raczej tylko w Polsce, przeniknęło przez polskich rzymskich-katolików. Właściwie wszystkie nazwy są adekwatne.

dscn0846.jpg

Pierwsza: bo faktycznie wtedy czterdziestodniowy  Chrystus, Syn Boży, zostaje spotkany przez starca Symeona i prorokinię Annę.

Druga: bo Jezus zostaje przyniesiony do Świątyni przez Swą Matkę – Maryję, oraz Opiekuna – Józefa.

Trzecia: bo zgodnie z prawem żydowskim pierworodny chłopiec zostaje ofiarowany Bogu, by być potem symboliczne wykupionym za dane zwierzątko, tak się dzieje także w przypadku Mesjasza; On sam to Prawo ustanowił, więc je wypełnia.

Czwarta i piąta: bo w wielu – choć nie wszystkich – tradycjach tego dnia są poświęcane świece, i te do użytku w cerkwi, jak i w domu; ta świeca, tak jak inne święte przedmioty z danych świąt (woda jordańska, palma, w serbskiej tradycji paschalna pisanka itp.) powinna być w świętym kącie z ikonami w domu przez cały rok, jako błogosławieństwo dla Domowej Cerkwi, tj. rodziny. Te świeczki to podkreślenie dwóch spraw: po pierwsze, że Chrystus to Światłość na oświecenie narodów i chwałę ludu Twego, Izraela zgodnie z hymnem, który w radości wyśpiewał starzec Symeon:

Po drugie, świeczka, którą kupujemy, zapalamy i stawiamy w cerkwi, to nasza ofiara dla Boga, jeden z elementów żarliwej modlitwy. Dzięki przyjściu na świat Chrystusa już nie musimy składać ofiar ze zwierząt – wystarczy owoc ich pracy, a konkretnie padło na pszczoły.

Poświęcenie świec u Aramejczyków

16388090_1160062274091537_7292135287296952816_n.jpg

Ale skąd w nazwie Matka Boża? Otóż, to święto, i na Wschodzie i na Zachodzie, jest specyficznym połączeniem święta Pańskiego ze świętem Maryjnym (ku czci Bogurodzicy). Czyli, mamy rozesłanie specjalne święta jak na te z cyklu Pańskich (Chrystus, prawdziwy nasz Bóg, który pozwolił nosić się w objęciach sprawiedliwego Symeona dla naszego zbawienia…), ale w części tradycji nie ma świątecznych antyfon na Boskiej Liturgii – śpiewane są zwykłe; specjalne na to święto istnieją jednak np. u Bułgarów. Kolor szat liturgicznych może być niebieski – jak na święta ku czci Bogurodzicy, choć oczywiście nie musi, jak to w ortodoksji bywa. W troparionie święta Spotkania Pańskiego, śpiewanym na ton pierwszy, widać tę syntezę (cs. Radujsja Blagodatnaja Bogorodice Diewo):

Raduj się, Łaski Pełna Bogurodzico Dziewico,
bowiem z Ciebie zajaśniało
Słońce Sprawiedliwości, Chrystus Bóg nasz,
oświecający znajdujących się w ciemnościach.
Wesel się i ty, Starcze sprawiedliwy,
który wziąłeś w swoje ramiona Wyzwoliciela dusz naszych,
dającego nam zmartwychwstanie!

Śpiew serbski w cerkiewno-słowiańskim:

Śpiew po angielsku:

Tu też należy nadmienić, iż święto obchodzone jest równo na czterdziesty dzień od święta Bożego Narodzenia, bo ofiarowanie pierworodnego miało miejsce czterdziestego dnia od jego narodzin, również kobieta po porodzie „oczyszczała się” czterdziestego dnia – zgodnie ze Starym Testamentem. Tu też należy zaznaczyć, iż w starym stylu to święto może być przeniesione na dzień wcześniej, jeśli wypadnie ono w Czysty Poniedziałek, czyli pierwszy dzień Wielkiego Postu. Co więcej, wtedy już nie ma dni poświątecznych tego święta. W nowym stylu taka sytuacja nigdy nie ma miejsca.

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s