Święto Zaśnięcia Bogurodzicy – treść

Piętnastego sierpnia Cerkiew obchodzi święto Zaśnięcia Przenajświętszej Bogurodzicy (cs. Uspienie, serb. Velika Gospojina); Zachodzie jest ono znane jako Wniebowzięcie Najświętszej Marii Panny. To ostatnie wielkie (tzn. z grona 12 największych) święto roku liturgicznego. To też największe „Maryjne święto”, jego okres trwa do 23 sierpnia włącznie. Nazywane jest ono Letnią Paschą, bowiem w zaśnięciu Matki Zbawiciela widzimy owoc Jego Zmartwychwstania: Bogurodzica umiera, jak każdy człowiek, jednak potem – według tradycji, na trzeci dzień – Syn Boży zabiera Ją do Nieba.

121687043.jpg

Tu jest wielkość i radość tego święta:  że i my, choć umrzemy, to postępując zgodnie z Wolą Bożą, jak Najświętsza Maria Panna, będziemy mieć udział w Passze Chrystusowej, czyli wiecznym, szczęśliwym życiu. Co więcej, Bogurodzica w tym momencie staje się największą Orędowniczką za nami u Boga. Mówi o tym kontakion święta:

Nieustającą w modlitwach Bogurodzicę i w orędownictwie
stałą nadzieję grób i śmierć nie zatrzymają,
bowiem Matka Życia przechodzi do Życia, do Boga,
Który wcielił się w Jej dziewicze łono.

Święto to ma dwa elementy paschalne: poprzedzający je dwutygodniowy srogi post (tzw. Post Uspieński, o którym więcej tutaj) oraz różne elementy liturgiczne, zwłaszcza tzw. pogrzeb Bogurodzicy.

W tradycjach południowych ten ryt pogrzebu odprawiany jest zazwyczaj w wigilię święta (14 sierpnia), czasem nawet jeszcze wcześniej, np. trzy dni przed. W tradycjach wschodniosłowiańskich ten obrzęd często jest celebrowany – o ile w ogóle (sic!) – na trzeci dzień (17 sierpnia); choć np. w mojej parafii od niedawna przywrócono ten obrzęd, i to w wigilię święta (choć niestety starostylnie). Pierwszy wariant wydaje się być słuszniejszy, gdyż ten obrzęd ma schemat pogrzebu Chrystusa z Wielkiej Soboty, a dopiero po tym jest przecież paschalna radość – nie na odwrót. W pierwszym wariancie ten ryt pogrzebu jest wpisany w nabożeństwo całonocnego czuwania (cs. wsienocznoje bdienije). W drugim wariancie uroczystości zaczynają się od całonocnego czuwania (tj. wielka wieczernia + jutrznia + 1 czas w wariancie minimalistycznym) w wigilię święta, rano Liturgia, i na trzeci dzień wieczernia i jutrznia znowu – czyli to samo, co było 14 sierpnia, ale dodatkowe z elementami pogrzebowymi.

Etiopska ikona Zaśnięcia

11873414_10154189350272814_6068193443727511195_n.jpg

Reklamy

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s